Kendi kendime konuşurken çocuk günlerimde yaşıma verirdim hayalciliğimi. Ama bazılarımız büyüyemiyor işte. Avuçlarınız nasır bağlıyor, yüzünüz değişiyor lâkin tüm bu sürüncemenin içinde hayalleriniz sonlanmıyor. Yalnızken de, birlikteyken de...
İlk şişirdiğim sakızımı hatırlıyorum 5 yaşımda sonra. Yeterli genişliğe ulaşması için cama yapıştırıp ellerimle düzleştirmemi soğuk bir kış ayında. Ne pis bir çocuktum ben! Ne kadar masumane. Hiç aldırmazdım kirliliğe. Sonra dikkat eder oldum, başladıktan sonra iyiden iyiye pisleşmeye.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder