Arabalar seyrederlerken caddelerde tozu dumana katarak ya da bazen çamuru bana fırlatarak, ben dinginlikle bekliyorum söz sıramı kuytularda. Sonra bir an konu bana geliyor ve altı milyar insan gözlerini bana dikiyor. Biliyorum sözümü, kelimelerimi cımbızla seçtim bu akşam. Ama neden susuyorum? Neden kelimeler tek tek can veriyor dilimin ucunda. Haberiniz yok, kelimeler değil ben ölüyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder