Gün gelir ışık yeterliyken bile göremezsiniz yolunuzu. Tüm lambalar yetersiz kalır sarıya dönmüş beyaz fayanslardan yansıyanlara rağmen. Ilık bir nem kaplar hayatınızı, su buharı dolar ciğerlerinize ve siz öyle öksürürsünüz, öyle dumanlı olur sözleriniz ve de sedasız.
Kelimeler tükenir damağınızda. Saat gidip gelir, gidip gelir, gidip gelir... Caddeler soğuktur fakat üşüyemezsiniz. Neydi sahi bunca acının sebebi? Yaşlılık mı? Yalnızlık mı? Yoksa yaşlılıkda yalnızlık mı? Ya da belki de en fenası; düşssüz bir banyo mu? Bilmiyorum, bilemiyorum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder