En son ne zaman bir kadına şiir yazdım hatırlamazken, aklıma sen takılıyorsun. Ben suçlu, elleri kirli biraz da sümüğü yanağına bulaşmış çocuk... Sen aklıma öyle bir takılıyorsun ki; kulağımın çınlamasını dahi unutuyorum. Fakat ne var biliyor musun? Derin bir sessizlik ve bir terkedilmiş otobandaki hareketsizlik. Bir salyangozum senin karşında. Hareket etsem bile farkedilmeyen, sesini duymadığın.
Çocukların hayalleri diyorum bazen. Ne candan olurlar ve büyürken yol boyunca ne çabuk, ne de kolay kırılırlar. Çocukluğumu geri ver bana? Karizma, şöhret, para! Hepsi bizi her sabah ve akşam beceriyor ve ben çocukluğumu geri istiyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder