Işığın süzülmesini anımsıyorum bir hayatın üzerinde. Hangi hayattı bilemem, hangi nefesi duyumsadık tenlerimizde. Eski bir melodi eşlik ederken çoktan kaybetmiş ümitlerimize, ben rakı oldum kimilerinin dudaklarında. Onlar içtiler, içtiler, içtiler. Çok başlar döndürdüm ve çok istenmedim zayıf bünyelerde.
Sonra ses daha çok açıldı ve daha gür esmeye başladım, tıpkı bir dağın kalbinden kopan rüzgarlar gibi. Öyle bir türkü gibi, can yakar gibi, kanser olmuş ama ölmeyi becerememiş bir çocuk bünyesi ve çocuk sevimliliği gibi... Estim, gürledim, terledim. Ben terledikçe şarkı çaldı, yine yine ve tekrar.
Bu en güzel melodiydi dedim, kimse yerini dolduramadı müziğin. Bitmek bilmedi dediğim anda bittiğinde, ellerim notalarda kaldı. Erekte olmuştu müzik artık tenimizde. Biz bütün oldukça, yani ben daha da yalnızlaştıkça uğultu hakimiyet kurdu duygularımızda.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder