Ufak bir çocukken büyüyünce korkmayacağımı zannederdim. Üstelik ölmeden hemen önce hayatımdan hiç mi hiç pişman olmayacağımı. Şimdi daha 25'imde, hayatımın ilk çeyreğinde bayan nihayetsiz bir halde, soğuk bir odada derdimi terk edilmiş bir sayfaya anlatıyorum. Artık çocukluğumdan daha çok korkuyor, pişmanlıklarımın altında eziliyorum.
Nerede yanlış yaptım? Bir kadının gözlerinde hayat bularak mı? Gözlerinin rengarenk dehlizlerinde yüzmeye çalışırken boğulmakta mı? Sevdim sonuna kadar sizi dostlar, sizin hayallerinizi bile süsleyemeyeceği kadar ve hala seviyorum insanları. Artık söylemiyorum çünkü ne dilim kaldı, ne de çocukluğum. Ben artık kocaman bir adam oldum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder