Yabancılaşmak

Yaşadığın hayatın yapaylaştırılmış duygularından sıkıldığın olmadı mı hiç? Yalnızlığın dahi imajlandığı, insanların maskelendiği, duyguların ise çoktan yitirildiği günlerdeyiz. Bundandır köşeye çekilmiş yüzümüzün varlığı. Bazen sıkılmayı bir yana bırak tiksinir olursun hayatından ve kendinden. Üstün olma çabası, daha da komiği öyle görünme çabası sarmış insanları. Çoktan unutmuşuz aslımızı ve kaybetmişiz ufak rüyalarımızı.

Bir bisiklet düşün hiç bir şey yapamıyorsan. Bir çocuk düşün sokaktan akan suyun önüne baraj kuran ve bunu yaparken beyaz tişörtünü çamuru bulayan. Ya da değiştiriyorum artık kelimelerimi ambalajlanan kişiliklere inat; beyaz penyesini çamura bulayan. Baksır yerine don giyen, sadece bildiğin çay içen ve sıtarbakstan bir tane bile kahve adı bilmeyen. Çok şeyi metalaştırdı dünya; kadını, aşkı, hayalleri. Ama hiç bu kadar kaba bir göt olmamıştı daha önce, insanın kendisini kendisine metalaştırtmadan önce...

Birbirine Geçmiş Düşünceler

Birbirine geçmiş düşüncelerim, üstelik bir hayli renksiz. İçimde bir yılgınlık var ki sorma. Bazen yılgınlığını anlıyorsun yüreğin de pişkin pişkin sigara yakıp ince belli çay içmesi de neyin nesi? Sakin ol diyorsun ama o inadına bir bardak daha, bir bardak daha. Yılgınlık bu denli sakin ve umarsız bu sabah.

Sonra yüzün sağ yanından soluna geçiyorsun. Her şey tam tersi; tam bir bahar sabahı gibi. Yeniden koşabilirsin, yeniden ağlamaya dayanabilecek kadar cesursun. Tam da baharın kendisi gibisin. Tek eksik dudaklar birbirine geçmiş düşüncelerde. Ne de büyük eksik ya onlar!

Annem

Ah anne, yüreği kocaman üç oda bir salon annem. Nasıl da üşütür bu ayaz beni, nasıl da yorar sokağın cevheri. Almak istedim oysa heybeme yıldızları birer birer. Biriktirir, satardım belki bir köşede hepsini. Arkadaşlarıam caka satardım en olmadı. Neyse ki hasta oldum anne, hasta oldum da düştü yine kaşığım senin çorbana. Güzel çorba yapardın. İşin doğrusu sen amansız, yalansız, dosdoğru bir kadındın. Senin güzelliğinden daha çoktu babamın şansı. Hiç bilmedi, bilmeyecek de ama olsun. Ah anne, yüreğin ne kocaman, bahçeli bir müstakil ev annem..

Serçe

Korkarak kazanmayı ummak, hiç adımsız yaşamak hayatı. Ne de güzel bir duygu, ne de güzel bir yanılgı şimdi uykusunda bir kadının. Kadın, son yazım bu parmak uçlarına, tam da parmak ucundan kirpiklerine doğru uzanan. Son yazım bu, soğuk bir kışın ardından parlayan, ısıtan.

Yalnızlık bir fincan kahvedeki gibi acı bu gece, üstelik sade. Ne tadı kaldı ömrümün ne de herhangi bir çare. Yazmak istedim sana gecelerce, yazmak istedim gündüzler üstümde. Bir hece şimdi hayat saatin saniyesinde , tek bir hece. Gel olur bazen, kal olur bazen. Eğer sen gitmeyi seçersen, korku gelirse galip o tek heceye... Ne çare yar ne çare? Ne çare gözlerin, ne çare utanan zülfün sevgime... Gönül uçtu, gönül uykuya dalmak üzere. Kaçacak bir serçe şimdi gökyüzüne, belki maviliğe belki de korkunç geceye. Sen serçe, ben gökyüzü. Öylesine sana aç, öylesine senle oluşturuyorum bütünü...

Tabut

Altı yaşında, tamı tamına altı yaşında evlendim ben düşlerimle. Bozamıyorum yeminimi, yenemiyorum makus düşüncelerimi. Kaybolmadı hiç bir şey, katlanıp çöktüler çizgi çizgi yüzüme birer birer. Hangi kadeh unutturabilir bana beni? Kapasam halbuki gözlerimi, ah kapasam gözlerimi.

Ne bir ses duyacak mecalim kaldı, ne bir eli tutacak takatim. Işık gözlerimi köreltiyor şimdi. Halbuki dün gece ne güzeldi, sorumsuz uyuduğum beşiğim ne de güzeldi. Emerdim anamdan sütümü ak ak, sıcak sıcak. Çekerdim nefesi içime dolu dolu, aşk dolu. Büyümek ne paslanmış duygu, eritiyor insanın tüm direncini. Yazsam bir iki kelam her şey düzelecek gibi. Ama yok, bekle sen ey sen derin uyku! Bekle sen kara bir çukur gibi, koca bir mezar gibi. Al beni sonra içine, uyut, sar bir tabut gibi.

Kadim Bir Lisan

Bir uçak daha yarıyor gökyüzünü sorumsuz bir çığlıkla. Çok küçüğüm desemde durmuyor, hiç de acımıyor zaman bana. Geç, sen de geç. Sıradaki gelsin! Sıradaki açılsın kendimce geceme. Başka kadehler dolsun dolsun boşalsın. Şu uçak var ya işte; umutlarımı derledi az önce, tam da sessizliğinden önce.

Çok şey var yazacak halbuki, çok şey gördü bu gözler. Okyanuslar aştı yüzerek bir balık gibi, okyanuslar tükketti benim biçare sevgimi. Ne kaldı benden geriye; eski bir şehirde sessizliği izleyen gözlere, üstelik birazda nemli. Daha kaç gece tecavüz eder düşlerime bilmiyorum. Daha ne kaldı yarın geceye bilmiyorum. Düşü unuttum, düşte kayboldum. Ben; çoktan unutulmuş kadim bir lisan gibiyim şimdi. Mükemmel ötesi, tarih kokan buram buram... Ama kimsenin hatırlamdığı bir kuytu köşede yatıp uyuyan.

Boşluğa Süzülüyorum

Tam da ikiye bölünmüştü oysa dünya; aşkın ortasından arzularımın parmak ucuna doğru. Gidip geliyordum saniyeler arasında hızla. Neyine senin be ömür? Neyine senin kızıl güneşlerde rüyalara doğma? Buradasın işte, burasında yalnızlığın tam da yanı başında. Topladı geceler seni sokaklardan ıssızca rujlu dudaklardan çıkan sigara kokularıyla. Düşlemek fazlaydı hayatı, gömülmeliydi koca koca gözlere yalnızca umutları.

Bekle sen yine, bekle salağın önde gideni gibi! Bekle ki geçsin dakikalar, uzansın yıllar yanı başına doğru, gözlerinin altına doğru... Kazanacak neyin kaldı ki hayatta kaybetmekten korkasın? Yalnızlığın ölümsüzleştiği o tuzsuz andasın. Ah be gönül, ne vardı sarılmayı umacak? Cesaret bak yine göz yaşlarında kaldı umutlarının. Sen deli çocuk, sen akıllanmayan ve asla uslanmayan utanmaz çocuk; yaşam yine senin kalbinde yarım bir cümle gibi kalacak.

Mutluluk

İşte tam da şuan, hayatın gerçekten güzel bir anı. Güzellik küçüklüktedir; küçücük bir şeyde gizlidir. Sevginin büyük yetenekler gerektirmediği sıradan bir gece, loş bir salonda beliren kocaman gözlerdir. Bazen sizin adınızın söylenmesidir. Her an adınız söylenir ama her an adınız güzel söylenmez. Dedim ya bazen, sadece adınızın söylenmesi olur.

Siz tüm cambazlıklarınızla şehir şehir, ülke ülke, beden beden dolaşırsınız elden ele gözden göze. Düşersiniz kalkarsınız. Kırarsınız, kırılırsınız ve kırarlar, kırılırlar. Tüm bunlara rağmen bazen adınızın söylenmesidir. Emin olsanız da tüm hayata rağmen, gökyüzü haykırsa da "yok bir şey" demektir mutluluk. Hiç bir şey olmamış, hiç bir şey olmuyor gibi davranmaktır.

Koca kocadır mutluluk, bazen parıldar yeşil yeşil. Bazen kısar küçültür kendini. Bazen dağılır, dalgınlaşır ve uzaklara kayar. Bir keresinde kocaman bir kahkaha atışını izledim mutluluğun. Tek görüldüğü de olsa ara sıra genelde iki tanedir. İki tane dedimse; bir çifttir sadece mutluluk. Size bakar, size sorar ve siz sadece "yok bir şey" dersiniz.

Düşler Bölünürdü

Titredi buz kesmiş ellerim  sen duygusuzca sevişirken benimle. Sahiplenmek istedim düşüncelerini. Zincirlerle göğe ve yere çakmak esir tutmak ellerimde. Sen ne denli yıkılmazdın ki ben köle oluverdim karnının üstünde. Parmakların saçlarıma daldı ve o andan sonra saçlarım artık sana ait bir alandı. Ava giderken, avcıyken; senin avın oldum düştüm önüne. Ne bozkırlar dolaştık seninle, ne sulardan ardı ardına su içtik. Geceler sabaha kavuşmaz, gün ışımazdı bir türlü. Düşler bölünürdü ikiye, dörde bazen de beşe.

Tanımadığım

Yüzüne avuçlarıma aldığım, tanımadığım; tanımak isteyip saçlarından saklandığım... Bazen sıfırdan daha yalnızım işte tam da bu yüzden. Ay geceyi bölerken ikiye sen ve ben diye; ben bir rutubet koğuşunda gördüm düşlerimi sensizlik içinde. Islandım teninle ve ıslandım dudaklarınla kimsenin bilmediği gecelerde. Şimdi? Şimdi yoksun ne bende ne de kendinde.

Eski Bir Melodi

Işığın süzülmesini anımsıyorum bir hayatın üzerinde. Hangi hayattı bilemem, hangi nefesi duyumsadık tenlerimizde. Eski bir melodi eşlik ederken çoktan kaybetmiş ümitlerimize, ben rakı oldum kimilerinin dudaklarında. Onlar içtiler, içtiler, içtiler. Çok başlar döndürdüm ve çok istenmedim zayıf bünyelerde.

Sonra ses daha çok açıldı ve daha gür esmeye başladım, tıpkı bir dağın kalbinden kopan rüzgarlar gibi. Öyle bir türkü gibi, can yakar gibi, kanser olmuş ama ölmeyi becerememiş bir çocuk bünyesi ve çocuk sevimliliği gibi... Estim, gürledim, terledim. Ben terledikçe şarkı çaldı, yine yine ve tekrar.

Bu en güzel melodiydi dedim, kimse yerini dolduramadı müziğin. Bitmek bilmedi dediğim anda bittiğinde, ellerim notalarda kaldı. Erekte olmuştu müzik artık tenimizde. Biz bütün oldukça, yani ben daha da yalnızlaştıkça uğultu hakimiyet kurdu duygularımızda.

Bekliyorum

Bekliyorum... Beklemek ne ucu açık eylem. Hiç bir şey yapmadan en yorucu işi yapmak belkide. Her şey elinden çıkmışken, tüm kozları oynamışken beklemek... Dahası olabilir mi düşünmek. Dedim ya ben bekliyorum, içim içimi hala yer bir şekilde.

Kaderin Planı

Düşlerimdeki çıplak, teni pamuk kadın. Söylesene hala orada mısın? Sen gittin, bunu anlarım lakin düşlerimden birazcık bıraksaydın... Zaten anadan doğma yalnızım, düşlerimsiz ne yaparım?

İçim içimi yerken bir odada, tam da bu odada... Sen neden yoksun? Evet uyumalıyım. Ben gibi birine uyumak çok yakışır. Uyu çocuk neyin hayalindesin yine? Korkaklık değil biliyorsun bu, sevmek değil tüm mesele. Bir giz var ulaşamadığın. Neden sapar bir tren yolundan anlayamadığın. Herkeste sağa döner de saat, sende neden terse gider anlamlandıramadığın.

Bırak çocuk, kaderi kendi haline bırak. O çizecek sana bir yol; ya sen O'na bir şekilde gidersin ya da O sana hiç bir ihtimalle gelmez.

Bir Çift Ayakkabı

Yıllardır tek bir ayakkabıyım eşini bulamayan. Anlasana be kadın; bir tek ayakkabıyım sen olmadan ben olamayan.

Çalamadığım Bir Şarkı Besteledim

Sevilmek ne de güzel bir duygudur; bazen hissettiğimi sandığım. Yüküm çok ağır gençler, siz eğlenmenize bakın. Küfe küfe yalnızlık taşıyorum sırtımda bugün ve yarıda bırakılmış gözyaşları; bir zamanlar eşlerim sandığım kadınların. Çalamadığım bir şarkıyı besteledim bu hayatta. Şimdi öylece duruyor kağıtlarda ve ben yürüyorum kendi içime doğru.

Çocukluğumu Geri İstiyorum

En son ne zaman bir kadına şiir yazdım hatırlamazken, aklıma sen takılıyorsun. Ben suçlu, elleri kirli biraz da sümüğü yanağına bulaşmış çocuk... Sen aklıma öyle bir takılıyorsun ki; kulağımın çınlamasını dahi unutuyorum. Fakat ne var biliyor musun? Derin bir sessizlik ve bir terkedilmiş otobandaki hareketsizlik. Bir salyangozum senin karşında. Hareket etsem bile farkedilmeyen, sesini duymadığın.

Çocukların hayalleri diyorum bazen. Ne candan olurlar ve büyürken yol boyunca ne çabuk, ne de kolay kırılırlar. Çocukluğumu geri ver bana? Karizma, şöhret, para! Hepsi bizi her sabah ve akşam beceriyor ve ben çocukluğumu geri istiyorum.

Kocaman Bir Adam Olmak

Ufak bir çocukken büyüyünce korkmayacağımı zannederdim. Üstelik ölmeden hemen önce hayatımdan hiç mi hiç pişman olmayacağımı. Şimdi daha 25'imde, hayatımın ilk çeyreğinde bayan nihayetsiz bir halde, soğuk bir odada derdimi terk edilmiş bir sayfaya anlatıyorum. Artık çocukluğumdan daha çok korkuyor, pişmanlıklarımın altında eziliyorum.

Nerede yanlış yaptım? Bir kadının gözlerinde hayat bularak mı? Gözlerinin rengarenk dehlizlerinde yüzmeye çalışırken boğulmakta mı? Sevdim sonuna kadar sizi dostlar, sizin hayallerinizi bile süsleyemeyeceği kadar ve hala seviyorum insanları. Artık söylemiyorum çünkü ne dilim kaldı, ne de çocukluğum. Ben artık kocaman bir adam oldum.

Pişmanlıkların Hamalı

Yalana acıkmış bir beden gibi çıplaksın bu gece. Kadınım, gerçekten kadınım mısın? Başka bir ten nasıl unutturabilir beni sana! Başka bir sıcaklık ısıtır mı dudaklarını? Söylesene bir başkasının da boynuna sarıldın mı?

Olmadık manalar yükleme kelimelerime, onlar hamalı değiller senin pişmanlıklarının. Acıyorum sömürge haline gelen bedenine. Eğ başını sakın... Gözlerin denk gelmesin gözlerime. Uyumalısın şimdi bizim için. Başka bir rüyaya dalman gerek. Unut hemen pişmanlıklarını, saatler de hamalı değil ki onların..

Sen Bittin

Soğuk seramik vücuduma değdiği an senin olmadığını ya da bittiğini anladım ilk. Neden seramik? Neden banyodaki yalnızlık? Onca yol gittim. Onca ağladım, doldum doldum boşaldım. Anlamlandıramadım neden seramik? Çözemedim ve çözemeyeceğim. Zihnimdeki tek şey ya da tek hissedebildiğim; sen bittin. Duygularından bahsetmiyorum, sevginden değil. Bizzat sen bittin. Beden olarak, tüm varlığın bitti. O derece yok oldun yani. O derece etkisizce gittin hayatımdan. Kızacağım bir varlığın bile kalmadı. Küfürlerim havada kaldı, sana çektiğim hareketler bile... Ardından bir kez cinsel organımı salladım o bile boşlukta kaldı. Sen işte tam da böyle bitiverdin.

Sen Öylece Duruyorsun

Görmek hissedebilmek, hissedebilmek anlayabilmek, anlayabilmek ise sevebilmek değil. Seni gördüğüm ama hissedemediğim, hissedip anlamlandıramadığım ve anladığımda sevemediğim anlar oluyor. Sen sadece duruyorsun, orada öylece duruyorsun. Gülmüyorsun, somurtmuyorsun... Bir hayat var gözlerinde, bir ışık. Dudaklarında ise bir ayrı sıcaklık. Fakat ne öldürüyorsun beni ne de yaşatıyorsun.

Kelimeler Değil Ben Ölüyorum

Arabalar seyrederlerken caddelerde tozu dumana katarak ya da bazen çamuru bana fırlatarak, ben dinginlikle bekliyorum söz sıramı kuytularda. Sonra bir an konu bana geliyor ve altı milyar insan gözlerini bana dikiyor. Biliyorum sözümü, kelimelerimi cımbızla seçtim bu akşam. Ama neden susuyorum? Neden kelimeler tek tek can veriyor dilimin ucunda. Haberiniz yok, kelimeler değil ben ölüyorum. 

Fil Kadar Mutluyum

Fil kadar mutluyum şuanda. Küçük bir fil kadar diye düzeltme hakkım var mı? Düzelttim bile. Evet evet, ne diyordum? Fil kadar mutluyum şuanda. Fil kadar güçlüyüm çünkü; istediğim her şeye sahibim. Fil gibi gülüyorum çünkü kocaman ağzım var. Fil kadar derinden nefes alıyorum ciğerlerime çünkü en çok benim ihtiyacım var.

Tozlarda yuvarlanıyorum, deli gibi dönüyorum ve amaçsız dolanıyorum. Fil kadar mutluyum bugün , onun kadar hafifim! Yo hayır şaka yapmıyorum. Fil çok hafiftir bir dinazora göre, fil çok uçarıdır hop hop zıplayabilir bir timsaha nazaran. İşte bu yüzden tüm fillerde kendimi görüyorum.

Büyümek İstiyor Çocuksu Aklım

Yorulmak mı? Hayır yorulmadım ben. Terledim ama bir şey olmaz bana. Susadım oldukça. Biraz mahalle maçı, biraz ebelemece. Bir de baraj yaptık aşağıdaki yola. Çamur mu olmuş dizlerim? Hiç farkında değilim. Daha anlamlı hayatım bence size göre. İş yerindeki pozisyonunuz mu? Sınavdan kaç aldığınız mı? Durun şimdi Tuğba çıkacak dışarı! Onu bekliyorum bende. Evleneceğiz biz onunla büyüyünce. Dizlerimde kanar mı ki ilerde? Büyümek istiyorum. Çocuksu aklım işte, ne bilsin büyümeyi? Büyümek istiyorum delilerce...

İnat İşleri

Hasta bir günde; eh birazda içtiğim şurupların etkisiyle tuttum bir çekici titreyen ellerimle. Bir de çivi buldum sonra tahtamın yanına ve başladım çakmaya. İkincisinde ya da üçüncesünde indirdim parmağıma çekici. Sarmamızın akabinde tekrar aldım elime ve belki de bu yüzden ben var oldum her türlü inat işinde. Dokunmayın bana, belki yine sakatlayacağım kendimi ama ne olursa olsun girmeliyim istediğim işe.

Sakızım

Kendi kendime konuşurken çocuk günlerimde yaşıma verirdim hayalciliğimi. Ama bazılarımız büyüyemiyor işte. Avuçlarınız nasır bağlıyor, yüzünüz değişiyor lâkin tüm bu sürüncemenin içinde hayalleriniz sonlanmıyor. Yalnızken de, birlikteyken de...

İlk şişirdiğim sakızımı hatırlıyorum 5 yaşımda sonra. Yeterli genişliğe ulaşması için cama yapıştırıp ellerimle düzleştirmemi soğuk bir kış ayında. Ne pis bir çocuktum ben! Ne kadar masumane. Hiç aldırmazdım kirliliğe. Sonra dikkat eder oldum, başladıktan sonra iyiden iyiye pisleşmeye.

Bilmiyorum, Bilemiyorum

Gün gelir ışık yeterliyken bile göremezsiniz yolunuzu. Tüm lambalar yetersiz kalır sarıya dönmüş beyaz fayanslardan yansıyanlara rağmen. Ilık bir nem kaplar hayatınızı, su buharı dolar ciğerlerinize ve siz öyle öksürürsünüz, öyle dumanlı olur sözleriniz ve de sedasız.

Kelimeler tükenir damağınızda. Saat gidip gelir, gidip gelir, gidip gelir... Caddeler soğuktur fakat üşüyemezsiniz. Neydi sahi bunca acının sebebi? Yaşlılık mı? Yalnızlık mı? Yoksa yaşlılıkda yalnızlık mı? Ya da belki de en fenası; düşssüz bir banyo mu? Bilmiyorum, bilemiyorum...

Bilmediğim Bir Dil

Bilmediğim bir dilde konuş benimle işimizin olmadığı bir cumartesi günü yatağımızda. Bilmediğim bir dilde sevmeyi öğret, bilmediğim bir dilde ağlamayı. En önemlisi belkide; bilmediğim bir dilde yürekli olmayı öğret bana, kalmayı yanımda... Yürek için dilin önemli olmadığını öğret, sevgi için zamanın ve kederin önemsiz olduğunu öğret.

Ne çok öğrenecek şeyim varmış senden! Ne çok yanlış öğretmişler hayatı... Ya da yanlış bildiğime inandığım hayat mı çıkmaz sokağımın kendisi? Uyumak istiyorum göğüslerinde şimdi. Ne olur bırak şu kahveyi, gelsin koynuna ufacık parmağındaki yüzüğün sahibi.

Vosvos

Dünyaya bir daha gelseydim eğer; bir vosvos olarak yaşamak isterdim. Hiç bilmediğim yollarda gitmek, o yollarda sıcaktan hararetlenmek ve aşk taşımak isterdim coğrafyalara ve de tarihlere.

Bir vosvos aşkın damıtılmış erotik halidir. İnanır mısın laf atmışlıklarım bile oldu vosvoslara zarif bir kadın gibi süzülürken. Bazense doğrudan taciz kimi tenha sokaklarda... İşte bu yüzden ne zaman bir tane görür olsam alamam ben kendimi yanaklarından.

Bir Çay Molası, Rutin Bir Akşam Üstü

Bir çay molası verdim hayata rutin bir akşam üstünde. İçemesem de hevesle yaktım sigaramı ve gözlerimden seslendirdim güzel bir melodiyle gözyaşlarımı. Bu en büyük konçertosu ruhumun; bir çay molası, rutin bir akşam üstü...

I Hate Love

Bilmeyen insanlar uzun uzun konuşurlar. Tecrübe tarafından tecavüze uğrayan vücutlarsa kısa kısa susarlar.

Su

Yalnızlık bir çay kaşığını tek kullanmak gibi; sorunsuz fakat çok sessiz, neşesizdir. Bazen bir yol vardır önünüzde kızıl güneşlerin doğduğu ve siz görmekten öte süzersiniz o yolu tüm gönlünüzle yola girmeden önce. İlk olarak güneşi, sonra yolu... Sonra yolu daha berisinde güneşi..

Güneş göz kamaştırır ama bazı anlarda gülümsediğini görebilirsiniz gözleriyle. Bazı gözler de vardır ki çocukça gülerler size. İşte bu da tam da öyle bir yol karşımda duran. Korkmasam çocuksu terkedilişlerimden  yürürdüm, eskiden olsaydı hani, bir 10 sene evvel gibi... Yaşlılık kötü şey ya da tecrübe dedikleri şu tuhaf şey... Ateşin sıcaklığını elinle kontrol etmek gibi işte; bile bile, isteye isteye. Boşuna mı aşkı ateşle özdeşleştirmiş şairler dizelerde? Bile bile, isteye isteye...

An ki; ben mızmızlanan bir kediyim dizlerinde. Sen mi? Tarife hiç lüzum yok bence. Su nasıl anlatılır ki? Rengi yok, tadı yok, kokusu yok... Ama hayattır bedenlere girdiğinde. Sende tam da böylesin sülietinle birlikte; rengin yok, tadın yok, kokun yok. Belki hayat bulursun bir başka bedene girdiğinde.