Sıkıldım çocukken. Yetişkin olduğumda daha da sıkıldım. Çok heyecanlıydım önceleri, sonrasında neden sıkıldım hiç anlamadım. O heyecanı ne getiriyordu hayatıma ve neden sonra vazgeçiyordum aşık olduğum oyuncaklarımdan hiç bilemedim.
Büyümek çok güzel görünüyordu. Bugün, bir pazar günü yani; tek istediğim yer umarsız çocukluğum. Ya da yarını pazartesi olmayan bir pazar günü. Sıkılmayacağım bir pazar gününü de kabul edebilirim. Öyle ki bazen sıkılmam da bile sıkılır oluyorum. Sıkılmak bile bazen öylesine sıkıcı ki..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder