Uzun bir yolculuktu bizimkisi kahramanımla. Ben üşürdüm çoğu zaman ve O'nda bir türlü anlayamadığım bir sıcaklık vardı, tam da bağrında. Ne zaman titremeye başlasa solgun parmaklarım göğsüne bastırırdı beni.
Çocukken hiç korkmazdım. Büyüdüğümde korkularım oldu bir gün o sıcaklık kaybolacak, gidecek diye. Anlayamazsınız babasını gözden kaybetmiş bir çocuğun içindeki korkuyu. Ne bir oyuncak, ne de bir şeker ilgi çekmez o saatten sonra. O nasıl bir gölgedir, o nasıl bir kudret?!
Duydunuz artık, biliyorsunuz ve ben çeyrek asırı sallamış iken hafiften ancak itiraf edebiliyorum kendime bunları. Benim çocuğum da korkacak mı bensizlikten? Ne kadar ürpertici baba oğul arasındaki ilişki. Hele ki eskiler... Sevdiklerini bile söyleyemezken. En berrak yanı da bu ya gerçi; söylenmese de hissettirirler ta derinden.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder