Metrolarda kendimi neden yalnız hissettim her yolculukta? Oradaydım da sanki yokmuş gibiydim. Herkes bir yere gidiyordu da ben kalıyormuştum. İnsanları inceledim durdum koltuklar ve tutamaçlar arasında.
Sadece iki yolculuğum farklıydı, rutubet kokusu hala burnumda. Tek bakışlık hakkım vardı insanlara. Korkuyorlardı bana ve alçılarıma bakmaya. İki yarım saatlik, bir ömürlük yolculuktu altı üstü. Hayat gibiydi; yarısı umutlu, yarısı çaresiz. O gün bıraktım ben yürüyen merdiven kullanmama inadımı. Takıldım bende o kalabalığın peşine.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder