Yaşam adını verdiğimiz kısır döngünün, çıkış noktasını oluşturan nüansı yakaladığın bir salise vardır hayatta. İşte sen "Ben neyim?" diye sorsaydın şayet bana; "O salisenin bizzat kendisisin!" derdim.
Her şeyin yıkıldığını gördü bu gözler. Dünyanın değiştiğini, diktatörlerin yaşadığını, diktatörlerin öldüğünü... Bir bombayla yaşamların alt üst olduğunu ve her bir şarapnelin çizgi olup yüze, ak bir tel olup saça yerleştiğini gördü. Sonra yeniden bahar geldiğini ve yeniden özümüzü ıslatan yağmur yağdığını gördü. Tek önemli şey; işte o salise, tek kayda değer, tek tatlı ve tek cesaret verici hayatta. O olmasa da devam edecek, olduğundan siyah beyaz bir fotoğrafı renklendirecek olan. Yokmuş gibi gözüken, varlığı her haliyle hissedilen.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder